mei09

“Ik ga echt dood. Ik meen het.”

“Ik ga echt dood. Ik meen het.”

Geschrokken kijk ik om en vervolgens naar mijn partner die naast me loopt. Hoorde hij dat ook? Ik ga dood? Uit de mond van een gezond-ogend-pak-‘m-beet-13-jarig-meisje? Ja, hij hoorde het ook, maar loopt doodgemoedereerd door.

Niet omdat hij emotieloos of onverschillig is. Nee, hij plaatste de opmerking die wij hoorden direct in de juiste context. We waren namelijk op weg naar poppodium Romein in Leeuwarden om onze dochter op te halen van haar eerste concert. Een niet te missen gebeurtenis van levensbelang, zo verzekerde zij ons vooraf. En dus, vooruit maar met de geit, reden wij naar Leeuwarden met dochterlief en vriendin zenuwachtig op de achterbank voor een concert van Be Brave. Ik hoor je denken: Be wat??? Be Brave dus. Het zoveelste commerciële boybandje met vijf jongens van een jaar of 15/16. Wereldberoemd in Nederland en dan vooral onder tienermeisjes.

De zaal zou om 7 uur opengaan, dus de meiden wilden beslist om 6 uur voor de deur staan. Terwijl wij ons verdekt opstelden tegen de gevel van een tegenoverliggende woning, groeide de groep wachtende meiden voor de ingang langzaam maar zeker uit tot een imposante horde zenuwachtige, ongeduldige pubers. Na een subtiel maar zeker duidelijk handbeweging van onze dochter (“wegwezen nu!”) maakten wij ons onzichtbaar uit de voeten om op een terras elders in Leeuwarden de afloop van het concert af te wachten. Dat begon uiteindelijk om half negen en was na een stiefuurtje klaar. Maar toen.

Op weg naar Romein kwamen wij dus het ‘Ik-ga-dood-meisje’ tegen. Zij moest van haar moeder direct na het concert meekomen om de laatste trein naar huis te kunnen halen. En dat betekende geen handtekeningen en geen foto’s met de boys. En dus een legitieme reden om dood te gaan. Want wat is het leven nog waard zonder handtekeningen van Kaj, Dioni, Cassius, Samuel en Jai?

Het werd nog erger. Aangekomen bij het poppodium bleek de organisatie de omstandigheden zwaar onderschat te hebben. Zeshonderd uitzinnige pubermeisjes in een kleine popzaal is vragen om moeilijkheden. De temperatuur binnen was tot recordhoogte gestegen en veel meiden waren door de hitte en de spanning flauwgevallen. De enkele EHBO’er in het pand had handen te kort en paniekerige ouders wilden weten waar hun dochter bleef. Kortom, een enorme chaos in Romein. De vriendelijke portier probeerde relaxed over te komen, maar kreeg het steeds benauwder door de toenemende druk van alle kanten.

Meisjes die de enige uitgang probeerden te bereiken lukte het niet zich een weg te banen door de meidenmassa in de rij voor een handtekening. Hyperventilerende fans die wel de frisse buitenlucht hadden bereikt, stortten zich zo snel mogelijk weer in de drukte om toch die felbegeerde handtekeningen te bemachtigen. Tierende ouders spraken er schande van en vergeleken de situatie met Volendam, waar de bezoekers als ratten in de val zaten toen er brand uitbrak.

Niet zo snel in paniek begon ook ik me toch lichtelijk zorgen te maken. Wat als dochterlief nou ook is flauwgevallen en voor dood in een gangpad ligt, vertrapt door een dolle, nietsontziende meidenmassa? En wat als… Kortom, tijd voor een Whatsappje. Dochterlief en haar vriendin bleken in de rij te staan voor hun minute of fame met de Be Bravers. Na een uurtje stonden zij buiten. Ongeschonden en met de felbegeerde handtekeningen en foto’s.

 “Het was verschrikkelijk mam. Echt een gekkenhuis daar binnen. Ze stonden allemaal te duwen en te trekken en voor te dringen.“ Ik knikte meelevend. Misschien was dit toch niet zo’n goed idee. Nog maar een paar jaartjes wachten met het volgende concert?

 Meelijdend kijkt onze 12-jarige dochter mij aan: “Nee mam, je begrijpt er niks van. Het was echt vet. Dat hoort er gewoon bij. Zo gaan die dingen nou eenmaal, snap je?”