sept10

Breek me de bek niet open

Breek me de bek niet open

Tandartsen. Ik heb het er niet zo op. Niet dat ik er bang voor ben, maar ik heb er gewoon niet zoveel vertrouwen in. Toen ik op Texel kwam wonen in 1991, belandde ik in de praktijk van een aardige tandarts. Ik ontdekte later dat vooral dat zijn beste kwaliteit was.

In zijn werk faalde hij hopeloos. Jarenlang liep ik braaf de halfjaarlijkse controles af en stond zo weer buiten. Niets aan de hand, geen foto’s nodig, alles prima! Tot ik tijdens een vakantie in Spanje met vreselijke kiespijn bij een Duitse tandarts in de stoel belandde. Die verbaasde zich erover dat er geen röntgenfoto's van mijn gebit waren gemaakt, want dan was al veel eerder gebleken dat er ergens onder die kies iets flink mis was.

En er was meer loos. Het ijzerdraadje dat mijn ondertanden op z’n plek moest houden, was losgeraakt en door mister X verkeerd geplakt. Daardoor staan die ondanks tien jaar beugelen alsnog scheef en zit er nog een klodder lijm zwaar verankerd aan de binnenkant van één tand. Een boze brief van mij leidde tot een goed gesprek met mijn gebitsverzorger die beterschap beloofde.
Een week later kwam de mededeling dat hij stopte als tandarts en zijn praktijk had overgedragen. Of het een met het ander te maken heeft, is me nooit duidelijk geworden.

Ondertussen wilde ik van tandarts veranderen, maar als Texelaar mag je niet zomaar verkassen naar een andere praktijk. En dus besloot ik me weer aan te melden bij mijn oude tandarts in Den Helder. Een moderne praktijk met een jonge frisse tandarts. Althans toen. Voordat ik naar Texel vertrok. Bij mijn eerste hernieuwde kennismaking was ik verbijsterd: na 20 jaar was er niets veranderd. He-le-maal niets. De ooit zo moderne inrichting was nu gedateerd en het zware loodschort dat ik kreeg omgehangen voor de röntgenfoto deed ook nog steeds dienst. De tandarts zelf was overigens wel veranderd. De tand des tijds had zijn sporen achtergelaten, maar aardig was hij nog steeds.

Niet volledig op mijn gemak door het gebrek aan vernieuwing in de praktijk liet ik mij behandelen voor jawel, weer een wortelkanaalbehandeling. Na driekwartier stond ik met kramp in mijn kaken weer buiten. Niet geheel overtuigd van de kwaliteit van deze uitvoering.

Het plaatsen van een brug leek me dan ook voor deze tandarts een brug te ver. Na enig speuren kwam ik daarvoor terecht bij een gespecialiseerde tandarts in Heerhugowaard. Een moderne praktijk met een kundige tandarts. Dat voelde goed en ik besloot me daar ook als 'gewone' patiënt in te schrijven. Als snel bleek de Helderse wortelkanaalbehandeling slordig te zijn uitgevoerd en moest de geplaagde kies plaatsmaken voor een implantaat. Zucht.

Inmiddels gaat het goed en heb ik de rest van mijn tanden en kiezen nog. Ik ben erg tevreden over mijn huidige tandarts, maar het is verre van ideaal dat die in Heerhugowaard zit. Dee overstap naar Texel durf ik niet aan. Geen idee naar wie ik toe zou moeten, want recensies zijn nooit onverdeeld positief. Als ik de berichten mag geloven, mankeert er aan allemaal wel wat. Misschien nu maar eens kiezen voor een onaardige tandarts?